Λοιπόν, τί είναι ο Οθέλλος; Είναι η νύχτα. Πελώρια μοιραία μορφή. Η νύχτα είναι ερωτευμένη με τη μέρα. Το σκοτάδι αγαπάει την αυγή. Ο Αφρικανός λατρεύει τη λευκή. Η Δυσδαιμόνα είναι για τον Οθέλλο φως και φρενίτις. Κι έτσι πόσο εύκολη του είναι ή ζήλεια!

Γιαν Κοττ

Ο Οθέλλος, η τραγωδία της ζήλειας και της προδομένης εμπιστοσύνης του ανθρώπου κάτω από τον άδειο ουρανό, αποτελεί την εναρκτήρια παραγωγή της Κεντρικής Σκηνής, δίνοντας την επίσημη πρώτη παράσταση το Σάββατο 6 Νοεμβρίου 2010 στο Δημοτικό Θέατρο Λατσιών. Μια παραγωγή που εντάσσεται στο πλαίσιο των εορτασμών για τα 50χρονα της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Παραστάσεις


Λάρνακα: Δημοτικό Θέατρο, Πέμπτη 2 Δεκεμβρίου

Παραλίμνι: Αμφιθέατρο Xenion High School, Παρασκευή 3 Δεκεμβρίου

 

Όλες οι παραστάσεις αρχίζουν στις 8.30μ.μ.

Σημεία Προπώλησης

Λάρνακα

?Ταμείο Δημοτικού Θεάτρου, τηλ. 24665795

(Δευτέρα-Παρασκευή 10.00π.μ.-1.00μ.μ., 3.30μ.μ.-6.30μ.μ. και Σάββατο 10.00π.μ.-1.00μ.μ.)

Παραλίμνι

?Από το ταμείο του Αμφιθεάτρου Xenion High School το βράδυ της παράστασης

Τιμές εισιτηρίων

? 12

? 6 (συνταξιούχοι, φοιτητές, στρατιώτες, μαθητές)


Για το έργο

Η τραγική ιστορία του ζηλόφθονου Μαυριτανού που βάφει τα χέρια του ΅ε το αίμα της αγαπημένης του Δυσδαιμόνας, αποτελεί ένα από τα πιο δημοφιλή έργα του μεγάλου άγγλου δραματουργού Ουίλλιαμ Σαίξπηρ.

Ο μαύρος στρατηγός της Βενετίας, Οθέλλος, έχει αδυναμία στη γυναίκα του Δυσδαι΅όνα, στην οποία συμπυκνώνει την ύψιστη ιδέα του για τον άνθρωπο αλλά και την ε΅πιστοσύνη του προς τη ζωή. Όταν οι Τούρκοι εισβάλλουν στην Κύπρο και ο Οθέλλος στέλνεται για να υπερασπιστεί το νησί, ο ραδιούργος Ιάγος θέλοντας να εκδικηθεί τον Οθέλλο, καθώς ο τελευταίος προτί΅ησε για δεξί του χέρι τον άπειρο Κάσσιο αντί γι’ αυτόν, βρίσκει εύφορο έδαφος για να οργανώσει τις μηχανορραφίες του διαβάλλοντας τη Δυσδαιμόνα και συκοφαντώντας την πως δεν του είναι πιστή. Τότε αρχίζει το μαρτύριο της ζήλειας. Η λογική παραμερίζεται από την παραφροσύνη που γεννά ο προδομένος έρωτας και η διάψευση του ονείρου. Οι βασανιστικές υποψίες του Οθέλλου αυξάνουν το ερωτικό του πάθος και διεκδικώντας τη χαμένη του τιμή, δολοφονεί ΅ε τα ίδια του τα χέρια την αθώα Δυσδαιμόνα. Όταν τελικά η σκευωρία του Ιάγου αποκαλυφθεί και η αθωότητά της Δυσδαιμόνας αποδειχθεί, ο Οθέλλος, συντετριμμένος από τον πόνο και τις τύψεις, αυτοκτονεί.

Μια τραγωδία που μιλάει για τη ζήλια, τον έρωτα, την ανταγωνιστικότητα και τη φιλοδοξία, τον κοινωνικό αποκλεισμό αλλά και την παράνοια του έρωτα και της σεξουαλικότητας που καταθέτει ζητήματα ανθρώπινης συμπεριφοράς και ΅έσα από λεπτές ψυχολογικές αποχρώσεις.

Ο Σαίξπηρ έγραψε τον Οθέλλο στα τέλη του 1603 και ολοκλήρωσε το έργο το 1604. Σύμφωνα με φιλολογικές μαρτυρίες η ιστορία του «Οθέλλου» βασίζεται σε παλαιότερη νουβέλα του 1565, παρμένη από τη συλλογή «Εκατόμυθοι» (Hecatommithi, 1565) του Ιταλού Τζιράλντο Σίνθιο. Ο Σαίξπηρ ή διάβασε κάποια μετάφραση που σήμερα αγνοείται ή κάποιος τρίτος του διηγήθηκε την ιστορία.

Ο σκηνοθέτης Νίκος Χαραλάμπους στο σημείωμά του αναφέρει: «Κραυγές και ψίθυροι,  ερωτικές εξάρσεις, απρόσμενα ξεσπάσματα καταπιεσμένης «λίμπιντο», θρηνητικά ή σαρκαστικά σχόλια προσφέρονται απλόχερα απ’ το μεγάλο βάρδο του παγκοσμίου Θεάτρου Ουίλλιαμ Σαίξπηρ στο πιο σκοτεινό ίσως, αλλά και αποκαλυπτικό του αριστούργημα, τον Οθέλλο, για μια προσέγγιση χωρίς περιττές σοβαροφάνειες ή άχρηστες σεμνοτυφίες. Ένα χορογραφημένο ρέκβιεμ παρακμής είναι η παράσταση μας. Μια επική κραυγή του δίπτυχου Έρωτας-Θάνατος  που θέτει επί τάπητος το διαχρονικό ερώτημα της Θεωρίας του Χάους, όπου ο άνθρωπος γίνεται θύτης και θύμα της αδυναμίας του να  τιθασεύσει τη γενετήσια  ανάγκη  του να επιβληθεί στην ίδια του τη Φύση. Το Δίκαιο ενάντια στο Δίκαιο; Ευριπίδης, Σαίξπηρ και Τσέχωφ βούτηξαν στα βαθειά και έβγαλαν στην επιφάνεια όλο το πανικό της ανθρώπινης ματαιοδοξίας, της αλαζονείας της εξουσίας και  της ψευδαίσθητης δικαίωσής μας. [ …;]»

Το έργο του Σαίξπηρ

Ο Henri Fluchθre μελετητής του έργου του Σαίξπηρ έγραψε: «Ο Σαίξπηρ δεν θεωρείται πια μεγάλος ποιητής, αλλά μεγάλος ποιητής του θεάτρου.  Και η ποιητική του δύναμη δεν χρησιμεύει για να καλλιεργούνται αυταπάτες, ούτε για να ευνοούνται απολαυστικές φυγές στο χώρο του εξωπραγματικού.  Ακόμη και ένα έργο σαν το Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας είναι γεμάτο ανθρώπινη σημασία.  Μ’ αυτό θέλουμε να πούμε ότι στον Σαίξπηρ δεν υπάρχει ποίηση για την ποίηση και ότι παντού η έκφραση τείνει προς κάτι ουσιαστικότερο από ένα πρόσχημα για ονειροπόληση.  Ένα έργο του Σαίξπηρ αποτελεί μια οργανική ολότητα μέσα στην οποία το κάθε στοιχείο παίζει τον εκφραστικό του ρόλο, σκοπεύοντας σε μια σύνθεση που τα συμπεριλαμβάνει όλα και που δίνει στο έργο τη δύναμη και το νόημά του.»

Μετάφραση/Σκηνοθεσία/Δραματουργική Προσαρμογή: Νίκος Χαραλάμπους

Σκηνικά-Κοστούμια: Σταύρος Αντωνόπουλος

Μουσική: Μιχάλης Χριστοδουλίδης

Κίνηση: Έλενα Αντωνίου

Παραγωγή και Σκηνοθεσία Οπτικού Υλικού: Κώστας Χατζησταύρου

Σχεδιασμός Φωτισμών: Γιώργος Κουκουμάς

Βοηθός στο εικαστικό της παραγωγής: Μαρία Αχιλλέως

Βοηθός Σκηνοθέτη: Χριστιάνα Μούζουρα

Ερμηνεύουν (με σειρά εμφάνισης):

Ροδρίγος: Ανδρέας Κούτσουμπας

Ιάγος: Στέλα Φυρογένη

Βραβάντιος: Γιώργος Μουαΐμης

Οθέλλος: Νεοκλής Νεοκλέους

Κάσσιος: Χάρης Κκολός

Δόγης της Βενετίας: Ανδρέας Βασιλείου

Γρατιάνος: Μιχάλης Μουστάκας

Δυσδαιμόνα: Νιόβη Χαραλάμπους

Λουδοβίκος: Θανάσης Δρακόπουλος

Μοντάνος: Διομήδης Κουφτερός

Αιμιλία: Έλενα Παπαδοπούλου

Μπιάνκα: Θέα Χριστοδουλίδου

Ηθοποιοί: Νίκος Κορομίας, Χριστιάνα Μούζουρα, Σκεύος Πολυκάρπου,

                Έφη Χαραλάμπους, Χρίστος Κωνσταντινίδης, Παντελής Σαββίδης

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *